Yogi Krishnaram pisze:Mam pytanie odnośnie wersetu z Mahabharaty, który rozróżnia piekła na tymczasowe i wieczne. Jest cytowany w komentarzu do Wedantasutry Śrila Baladeva Vidyabhushany 3.1.16. Zgodnie z nim istnieje sidem piekieł, pięć pierwszych jest tymczasowych (raurava, mahaan, vahni, vaitaranii, kumbhiipaaka) oraz dwa wieczne (tamisra i andhatamisra). Czy oznacza to, że część osób będzie skazana na wieczny pobyt w piekle?
Zgodnie z doktryną Gaudija Wajsznawizmu, dżiwa nigdy wiecznie nie cierpi w piekle, gdyż stałoby to w jawnej sprzeczności z resocjalizacyjnym, a tym samym z tymczasowym charakterem naraki. Dlatego termin anitya-naraka (tymczasowe piekła) i nitya-naraka (wieczne piekła) muszą odnosić się do czego innego, niż do koncepcji piekła zbliżonej chrześcijańskiej.
Aczkolwiek nie byłem w stanie znaleźć wiele na ten temat, to jedna z opcji jest taka, że bardzo grzeszne dżiwy pozostają w nitya-naraka przez cały okres ich funkcjonowania, co można uznać jako nitya. Innymi słowy, dusze przebywające w nitya-naraka byłyby z nich uwalniane w momencie zniszczenia tych piekieł wraz z końcem życia Brahmy (prakritika-samstha), lub w momencie zawieszenia ich funkcji podczas końca dnia Brahmy (naimittika-samstha), kiedy są one zalewane wodą, a przebywające w nich żywe istoty są unicestwiane, i pozostają w stanie awjakta.
Aczkolwiek powyższe jest jedynie moją spekulacją, to faktem jest, że Madhwa-siddhanta opisuje nitya-naraka, jako miejsce, którego dżiwy nigdy nie opuszczają, co widziane przez pryzmat istnienia cyklu częściowego i globalnego zniszczenia wszechświata, przybrałoby formę powyżej opisaną.