Pięć czynników wymienionych w Bg 18.13 odnosi się do procesu sfinalizowania każdego działania, a nie do odpowiedzialności za cierpienia i radość dżiwy w oparciu o jej działania na bazie wolnej woli. Sama w sobie, dżiwa nie jest w stanie sfinalizować materialnych czynności, i z tego powodu wymienionych jest pięć odpowiedzialnych za to czynników.
Jeśli chodzi o przyczynę własnego cierpienia i radości, to wyłącznie my sami, dusze, jesteśmy ich przyczyną dzięki posiadaniu wolnej woli i wynikającego z niej działania, tak obecnego, jak i przeszłego. Innymi słowy, ani pięć czynników działania, czyli prakriti w formie ciała, zmysłów, ahankary i prany, ani Paramatma nie są odpowiedzialne za karmiczną przyjemność i cierpienie dżiwy, ale jedynie za sfinalizowanie działania, które przysienie pewien materialny owoc, słodki lub gorzki, odpowiedni do typu pracy wybranej przez dżiwę (punja lub papa ). Bez tych pięciu czynników finalizujących wszelkie działanie, spełnianie materialnych pragnień przez uwarunkowaną duszę byłoby niemożliwe.
Naddusza sprawuje kontrolę i sankcjonuje wszelkie ludzkie działania, zgodnie z naszą karmą, jednocześnie nie wpływając w żaden sposób na wolną wolę żywej istoty. Mechanika procesu funkcjonowania materii (fizycznej i psychicznej) także jest w całości kontrolowana przez Paramatmę, co jest nazywane prawami natury, czy fizyki. Z tego powodu, to właśnie Paramatma jest inicjatorem wszystkich pozostałych przyczyn działania.
Śrila Baladewa Widjabuszana w komentarzu do wersetów z Bhagawad-gity przytoczonych przez Anantę mówi, że dusza jest sprawcą działania - nasze czynności wynikają z nasze wolnej woli - ale nasz wysiłek nie jest niezależną przyczyną działania. Podaje on argument, że jeżeli czynności dżiwy zależałyby wyłącznie od Pana, to wtedy takie czynności nie wynikałyby z wolnej woli dżiwy i nie różniłaby się ona od martwej materii (prakriti). W takiej sytuacji, zakazy i nakazy pism świętych nie miałyby żadnego sensu, bo tylko mając wolną wolę można pragnąć się do nich zastosować, lub też nie.
Aczarja dalej wyjaśnia, że dżiwa dostaje od Najwyższego Pana ciało i zmysły obdarzone pewnymi mocami, których dżiwa staje się właścicielem. Posiadając te moce, dżiwa używa swojej wolnej woli i przejmuje kontrolę nad ciałem i zmysłami w celu czynienia karmicznych starań. Najwyższy Pan, będąc obecnym wewnątrz tych okryw, sankcjonuje czynności dżiwy i inspiruje ją do działania. Za pomocą swej inteligencji, dżiwa może wybrać działanie, lub powstrzymanie się od niego. Dżiwa nie jest wcale zmuszana przez Pana do specyficznego działania. Jest to potwierdzone przez autora Wedanty: parat tat tac chekteh, jej moce pochodzą od Najwyższego Pana (Wedanta-sutra 2.3.40). W ten sposób, nie ma sprzeczności pomiędzy kontrolą Najwyższego Pana, a dżiwą posiadającą własną siłę woli, pozwalającą na to, aby działać, lub powstrzymać się od działania.
W Bhagawad-gicie 13.21, Kryszna elokwentnie, w jednym zdaniu streszcza przedmiot naszej dyskusji:
"Natura uważana jest za przyczynę wszelkiego materialnego działania i skutków, podczas gdy żywa istota jest przyczyną rozmaitego cierpienia i radości w tym świecie."
Śrila Prabhupada komentuje: " Odpowiednio do przeszłych pragnień i czynów żywej istoty, materialna natura umieszcza ją w różnych "rezydencjach". Tak więc, sama żywa istota jest przyczyną osiągnięcia takiej czy innej pozycji, takich czy owakich przyjemności i cierpień. Kiedy zostanie umieszczona w określonym typie ciała, podlega kontroli natury, ponieważ ciało – będąc materią – musi działać zgodnie z prawami natury. Wówczas żywa istota nie ma mocy, aby zmienić to prawo."
