: 17 paź 2007, 21:40
Drogi Rafale, kiedy ostatnio był w W-wie H.H. Jayapataka Swami zadałem mu następujące pytanie:
"Mój przylaciel, który jest astrologiem uważa, iż dla większości z nas, którzy posiadają materialne pragnienia i podlegają prawom materialnej natury, ważne jest korzystanie także z innych mantr (odnoszących się do półbogów), niż maha-mantra, jeśli chodzi o właściwe funkcjonowanie w tym świecie, tak jak być może niektórzy z nas korzystają z pomocy szlachetnych kamieni. Jakie powinno być nasze podejście do tego zagadnienia, biorąc pod uwagę wiele komentarzy Śrila Prabhupada na temat wystarczającej mocy maha-mantry do obdarzenia kogoś zarówno pomyślnością duchową, jak i materialną ?"
Maharadż odpowiedział, iż dla osób podążających w jakiś sposób ścieżką bhakti, nawet jeśli mają materialne pragnienia, może być to przeszkodą, by zbyt starać się o ich spełnianie, gdyż to może odciągnąć nas od właściwej ścieżki. To, co Maharadż polecał, jeśli chodzi o wielbienie półbogów, to jeśli ktoś już chce ich o coś prosić, może prosić, ale o błogosławieństwa na ścieżce bhakti, a jeśli chodzi o np. szlachetne kamienie, dobrze jest ofiarować je Bóstwu i przyjmować jako maha-prasadam.
Poza tym poniżej podaję ciekawy cytat (który Tobie drogi Rafale wysłałem na skypie) ze Śrimad-Bhagavatam:
04.21.34 Najwyższa Osoba Boga jest transcendentalny i niezanieczyszczony przez ten materialny świat. Ale chociaż jest On skupioną duszą bez różnorodności materialnych, niemniej jednak, dla korzyści duszy uwarunkowanej, przyjmuje On różnego rodzaju ofiary pełnione przy użyciu różnorodnych materialnych elementów, rytuałów i mantr i ofiarowywane półbogom pod różnymi nazwami, w zależności od interesów i celów pełniących ofiarę.
04.21.34 Znaczenie: Dla tego, kto chce osiągnąć materialny dobrobyt, Vedy polecają różnego rodzaju yajne (ofiary). Bhagavad-gita (3.10) potwierdza, że Pan Brahma stworzył wszystkie żywe istoty, łącznie z istotami ludzkimi i półbogami i doradził im, by pełnili yajne zgodnie z ich materialnymi pragnieniami (saha-yajnah prajah srstva). Czyny te nazywane są yajnami, ponieważ ostatecznym ich celem jest zadowolenie Najwyższej Osoby Boga, Visnu. Celem spełniania yajni jest osiągnięcie materialnej korzyści, ale ponieważ jednocześnie są one przeznaczone dla przyjemności Najwyższego Pana, więc Vedy polecają takie ofiary. Oczywiście ceremonie takie znane są jako karma-kanda, czyli działania materialne, a z pewnością wszystkie materialne działania są zanieczyszczone przez trzy siły natury materialnej. Na ogół rytualistyczne ceremonie karma-kandy pełnione są w gunie pasji, ale mimo to zarówno istoty ludzkie, jak i półbogowie zobowiązani są pełnić takie yajne, gdyż bez nich nikt nie może być w ogóle szczęśliwy.
Tak więc Śrila Viśvanatha Cakravarti Thakura zauważa, że chociaż te rytualistyczne ceremonie karma-kandy są zanieczyszczone, zawiera ją one elementy służby oddania, kiedykolwiek bowiem pełniona jest jakaś yajna, w jej centrum jest Pan Visnu. Jest to bardzo istotne, ponieważ nawet mały wysiłek dla zadowolenia Pana jest bhakti i posiada wielką wartość. Odcień bhakti oczyszcza materialną naturę wykonawców ofiary, którzy dzięki służbie oddania stopniowo dochodzą do pozycji transcendentalnej. Dlatego chociaż na pozór takie yajne wydają się być czynnościami materialnymi, to ich rezultat jest transcendentalny. Takie yajne jak Surya-yajna, Indra-yajna i Candra-yajna ofiarowywane są półbogom, ale ci półbogowie są częściami ciała Najwyższej Osoby Boga. Półbogowie nie mogą przyjąć ofiar dla samych siebie, ale mogą przyjąć je dla Najwyższej Osoby Boga, tak jak występujący z ramienia rządu poborca podatków nie może pobierać podatków na swój osobisty rachunek, ale może to robić dla rządu. Bhagavad-gita stwierdza; że jakakolwiek yajna pełniona z tą kompletną wiedzą i zrozumieniem jest brahmarpanam, czyli ofiarą dla Najwyższej Osoby Boga. Ponieważ nikt prócz Najwyższego Pana nie może cieszyć się rezultatami ofiary, więc Pan mówi, że On jest rzeczywistym podmiotem radości wszystkich ofiar (bhoktaram yajna-tapasam sarva-loka-maheśvaram). Ofiary należy pełnić z taką intencją w umyśle. Jak oznajmia Bhagavad-gita (4.24):
brahmarpanam brahma havir brahmagnau brahmana hutam
brahmaiva tena gantavyam brahma-karma-samadhina
"Kto całkowicie pogrążony jest w świadomości Krsny, ten z pewnością osiągnie królestwo duchowe, albowiem poświęca się on całkowicie czynnościom duchowym, w których rezultat procesu konsumpcji jest absolutny, a to, co zostało ofiarowane, jest tej samej natury duchowej." Pełniący ofiarę musi zawsze pamiętać, że ofiary polecane w Vedach spełniane są dla zadowolenia Najwyższej Osoby Boga. Visnur aradhyate panthah (Visnu Purana 3.8.9). Wszystkie działania materialne i duchowe, wykonywane dla zadowolenia Najwyższego Pana, uważane są za prawdziwą yajnę, a spełniając takie yajne otrzymuje się wyzwolenie z materialnej niewoli. Bezpośrednią metodą osiągnięcia wyzwolenia z materialnej niewoli jest służba oddania, składająca się z następujących metod:
śravanam kirtanam visnoh smaranam pada-sevanam
arcanam vandanam dasyam sakhyam atma-nivedanam
(Bhag. 7.5.23)
Werset ten opisuje proces składający się z dziewięciu metod służby oddania jako viśuddha-vijnana-ghanah, czyli bezpośrednie zadowalanie Najwyższej Osoby Boga poprzez transcendentalną wiedzę skupioną na formie Najwyższego Pana, Visnu. Jest to najlepszy sposób na usatysfakcjonowanie Najwyższego Pana. Ten, kto nie może przyjąć tego bezpośredniego procesu, powinien zaakceptować pośredni proces pełnienia yajni dla zadowolenia Visnu, czyli Yajni. Dlatego Visnu nazywany jest yajna-pati. Śriyah patim yajna-patim jagat-patim (Bhag. 2.9.15)
Głęboka naukowa wiedza Najwyższej Osoby Boga koncentruje się na najważniejszym punkcie. Na przykład wiedza medyczna zna pewne powierzchowne fakty, ale lekarze nie mają szczegółowej wiedzy na temat procesów zachodzących w ciele. Jednak Pan Krsna zna wszystko dokładnie. Dlatego Jego wiedza jest vijnana-ghana, ponieważ nie posiada żadnych defektów nauki materialnej. Najwyższa Osoba Boga jest viśuddha-vijnana-ghana, skupioną wiedzą transcendentalną i z tego względu zawsze pozostaje On w pozycji transcendentalnej, mimo przyjmowania materialistycznych yajni karma-kandy. Dlatego przytaczane słowa aneka-guna odnoszą się do licznych transcendentalnych cech Najwyższej Osoby Boga, jako że nie oddziaływają na Niego cechy materialne. Również różnego rodzaju materialne parafernalia czy elementy fizyczne stopniowo przekształcają się pod wpływem zrozumienia duchowego, ponieważ ostatecznie nie ma różnicy pomiędzy cechami materialnymi a duchowymi, gdyż wszystko emanuje z Najwyższego Ducha. Zrozumieć to można poprzez stopniowy proces realizacji i oczyszczenia. Żywym przykładem tego jest Dhruva Maharaja, który rozpoczął medytację w lesie, chcąc osiągnąć korzyść materialną, ale ostatecznie zrobił postęp duchowy i nie pragnął żadnego błogosławieństwa przynoszącego zysk materialny. Był zadowolony mając po prostu towarzystwo Najwyższego Pana. Aśaya oznacza "determinację". Na ogól uwarunkowana dusza jest zdeterminowana, by osiągnąć materialny zysk, ale gdy ktoś zaspokaja to pragnienie materialnego zysku przez spełnianie yajni, wówczas stopniowo osiąga platformę, duchową. Wtedy życie takiej osoby staje się doskonałe. Dlatego Śrimad-Bhagavatam (2.3.10) poleca:
akamah sarva-kamo va moksa-kama udara-dhih
tivrena bhakti-yogena yajeta purusam param
Każdego - czy to akama (bhaktę), sarva-kama (karmitę) czy moksa-kama (jnaniego lub yogina) - zachęca się, by wielbił Najwyższą Osobę Boga poprzez bezpośrednią metodę służby oddania. W ten sposób można osiągnąć jednocześnie zysk materialny i duchowy.
Śrila Prabhupada również tłumaczy, iż jeśli prosimy Pana o materialne rzeczy, Kryszna może, ale nie musi spełnić naszego pragnienia, a jeśli już spełnia, robi to w taki sposób, że proszący odwiązuje się od rezultatu swego wysiłku, by tę rzecz osiągnąć, co jest większym skarbem, niż posiadanie jej samej.
"Mój przylaciel, który jest astrologiem uważa, iż dla większości z nas, którzy posiadają materialne pragnienia i podlegają prawom materialnej natury, ważne jest korzystanie także z innych mantr (odnoszących się do półbogów), niż maha-mantra, jeśli chodzi o właściwe funkcjonowanie w tym świecie, tak jak być może niektórzy z nas korzystają z pomocy szlachetnych kamieni. Jakie powinno być nasze podejście do tego zagadnienia, biorąc pod uwagę wiele komentarzy Śrila Prabhupada na temat wystarczającej mocy maha-mantry do obdarzenia kogoś zarówno pomyślnością duchową, jak i materialną ?"
Maharadż odpowiedział, iż dla osób podążających w jakiś sposób ścieżką bhakti, nawet jeśli mają materialne pragnienia, może być to przeszkodą, by zbyt starać się o ich spełnianie, gdyż to może odciągnąć nas od właściwej ścieżki. To, co Maharadż polecał, jeśli chodzi o wielbienie półbogów, to jeśli ktoś już chce ich o coś prosić, może prosić, ale o błogosławieństwa na ścieżce bhakti, a jeśli chodzi o np. szlachetne kamienie, dobrze jest ofiarować je Bóstwu i przyjmować jako maha-prasadam.
Poza tym poniżej podaję ciekawy cytat (który Tobie drogi Rafale wysłałem na skypie) ze Śrimad-Bhagavatam:
04.21.34 Najwyższa Osoba Boga jest transcendentalny i niezanieczyszczony przez ten materialny świat. Ale chociaż jest On skupioną duszą bez różnorodności materialnych, niemniej jednak, dla korzyści duszy uwarunkowanej, przyjmuje On różnego rodzaju ofiary pełnione przy użyciu różnorodnych materialnych elementów, rytuałów i mantr i ofiarowywane półbogom pod różnymi nazwami, w zależności od interesów i celów pełniących ofiarę.
04.21.34 Znaczenie: Dla tego, kto chce osiągnąć materialny dobrobyt, Vedy polecają różnego rodzaju yajne (ofiary). Bhagavad-gita (3.10) potwierdza, że Pan Brahma stworzył wszystkie żywe istoty, łącznie z istotami ludzkimi i półbogami i doradził im, by pełnili yajne zgodnie z ich materialnymi pragnieniami (saha-yajnah prajah srstva). Czyny te nazywane są yajnami, ponieważ ostatecznym ich celem jest zadowolenie Najwyższej Osoby Boga, Visnu. Celem spełniania yajni jest osiągnięcie materialnej korzyści, ale ponieważ jednocześnie są one przeznaczone dla przyjemności Najwyższego Pana, więc Vedy polecają takie ofiary. Oczywiście ceremonie takie znane są jako karma-kanda, czyli działania materialne, a z pewnością wszystkie materialne działania są zanieczyszczone przez trzy siły natury materialnej. Na ogół rytualistyczne ceremonie karma-kandy pełnione są w gunie pasji, ale mimo to zarówno istoty ludzkie, jak i półbogowie zobowiązani są pełnić takie yajne, gdyż bez nich nikt nie może być w ogóle szczęśliwy.
Tak więc Śrila Viśvanatha Cakravarti Thakura zauważa, że chociaż te rytualistyczne ceremonie karma-kandy są zanieczyszczone, zawiera ją one elementy służby oddania, kiedykolwiek bowiem pełniona jest jakaś yajna, w jej centrum jest Pan Visnu. Jest to bardzo istotne, ponieważ nawet mały wysiłek dla zadowolenia Pana jest bhakti i posiada wielką wartość. Odcień bhakti oczyszcza materialną naturę wykonawców ofiary, którzy dzięki służbie oddania stopniowo dochodzą do pozycji transcendentalnej. Dlatego chociaż na pozór takie yajne wydają się być czynnościami materialnymi, to ich rezultat jest transcendentalny. Takie yajne jak Surya-yajna, Indra-yajna i Candra-yajna ofiarowywane są półbogom, ale ci półbogowie są częściami ciała Najwyższej Osoby Boga. Półbogowie nie mogą przyjąć ofiar dla samych siebie, ale mogą przyjąć je dla Najwyższej Osoby Boga, tak jak występujący z ramienia rządu poborca podatków nie może pobierać podatków na swój osobisty rachunek, ale może to robić dla rządu. Bhagavad-gita stwierdza; że jakakolwiek yajna pełniona z tą kompletną wiedzą i zrozumieniem jest brahmarpanam, czyli ofiarą dla Najwyższej Osoby Boga. Ponieważ nikt prócz Najwyższego Pana nie może cieszyć się rezultatami ofiary, więc Pan mówi, że On jest rzeczywistym podmiotem radości wszystkich ofiar (bhoktaram yajna-tapasam sarva-loka-maheśvaram). Ofiary należy pełnić z taką intencją w umyśle. Jak oznajmia Bhagavad-gita (4.24):
brahmarpanam brahma havir brahmagnau brahmana hutam
brahmaiva tena gantavyam brahma-karma-samadhina
"Kto całkowicie pogrążony jest w świadomości Krsny, ten z pewnością osiągnie królestwo duchowe, albowiem poświęca się on całkowicie czynnościom duchowym, w których rezultat procesu konsumpcji jest absolutny, a to, co zostało ofiarowane, jest tej samej natury duchowej." Pełniący ofiarę musi zawsze pamiętać, że ofiary polecane w Vedach spełniane są dla zadowolenia Najwyższej Osoby Boga. Visnur aradhyate panthah (Visnu Purana 3.8.9). Wszystkie działania materialne i duchowe, wykonywane dla zadowolenia Najwyższego Pana, uważane są za prawdziwą yajnę, a spełniając takie yajne otrzymuje się wyzwolenie z materialnej niewoli. Bezpośrednią metodą osiągnięcia wyzwolenia z materialnej niewoli jest służba oddania, składająca się z następujących metod:
śravanam kirtanam visnoh smaranam pada-sevanam
arcanam vandanam dasyam sakhyam atma-nivedanam
(Bhag. 7.5.23)
Werset ten opisuje proces składający się z dziewięciu metod służby oddania jako viśuddha-vijnana-ghanah, czyli bezpośrednie zadowalanie Najwyższej Osoby Boga poprzez transcendentalną wiedzę skupioną na formie Najwyższego Pana, Visnu. Jest to najlepszy sposób na usatysfakcjonowanie Najwyższego Pana. Ten, kto nie może przyjąć tego bezpośredniego procesu, powinien zaakceptować pośredni proces pełnienia yajni dla zadowolenia Visnu, czyli Yajni. Dlatego Visnu nazywany jest yajna-pati. Śriyah patim yajna-patim jagat-patim (Bhag. 2.9.15)
Głęboka naukowa wiedza Najwyższej Osoby Boga koncentruje się na najważniejszym punkcie. Na przykład wiedza medyczna zna pewne powierzchowne fakty, ale lekarze nie mają szczegółowej wiedzy na temat procesów zachodzących w ciele. Jednak Pan Krsna zna wszystko dokładnie. Dlatego Jego wiedza jest vijnana-ghana, ponieważ nie posiada żadnych defektów nauki materialnej. Najwyższa Osoba Boga jest viśuddha-vijnana-ghana, skupioną wiedzą transcendentalną i z tego względu zawsze pozostaje On w pozycji transcendentalnej, mimo przyjmowania materialistycznych yajni karma-kandy. Dlatego przytaczane słowa aneka-guna odnoszą się do licznych transcendentalnych cech Najwyższej Osoby Boga, jako że nie oddziaływają na Niego cechy materialne. Również różnego rodzaju materialne parafernalia czy elementy fizyczne stopniowo przekształcają się pod wpływem zrozumienia duchowego, ponieważ ostatecznie nie ma różnicy pomiędzy cechami materialnymi a duchowymi, gdyż wszystko emanuje z Najwyższego Ducha. Zrozumieć to można poprzez stopniowy proces realizacji i oczyszczenia. Żywym przykładem tego jest Dhruva Maharaja, który rozpoczął medytację w lesie, chcąc osiągnąć korzyść materialną, ale ostatecznie zrobił postęp duchowy i nie pragnął żadnego błogosławieństwa przynoszącego zysk materialny. Był zadowolony mając po prostu towarzystwo Najwyższego Pana. Aśaya oznacza "determinację". Na ogól uwarunkowana dusza jest zdeterminowana, by osiągnąć materialny zysk, ale gdy ktoś zaspokaja to pragnienie materialnego zysku przez spełnianie yajni, wówczas stopniowo osiąga platformę, duchową. Wtedy życie takiej osoby staje się doskonałe. Dlatego Śrimad-Bhagavatam (2.3.10) poleca:
akamah sarva-kamo va moksa-kama udara-dhih
tivrena bhakti-yogena yajeta purusam param
Każdego - czy to akama (bhaktę), sarva-kama (karmitę) czy moksa-kama (jnaniego lub yogina) - zachęca się, by wielbił Najwyższą Osobę Boga poprzez bezpośrednią metodę służby oddania. W ten sposób można osiągnąć jednocześnie zysk materialny i duchowy.
Śrila Prabhupada również tłumaczy, iż jeśli prosimy Pana o materialne rzeczy, Kryszna może, ale nie musi spełnić naszego pragnienia, a jeśli już spełnia, robi to w taki sposób, że proszący odwiązuje się od rezultatu swego wysiłku, by tę rzecz osiągnąć, co jest większym skarbem, niż posiadanie jej samej.
. Zawsze kiedy go spotykam dziękuje mi i doceniamy razem mantra-sastre. Cokolwiek by ktoś nie powiedział tego typu przykłady są miażdzące 
A zebrało się już ich kilka..